Sollicitatie fever

Vandaag was zo’n dag waarvan ik al heel de week hoopte dat die voorbij zou zijn. Waarom? Nou, ik had een sollicitatiegesprek. Vanaf september ga ik namelijk een half jaartje stage lopen en ik ben nog druk op zoek naar een stage. Vanmorgen had ik mijn allereerste echte sollicitatiegesprek. Ofja, natuurlijk heb ik wel eens eerder gesolliciteerd, voor bijbaantjes. Maar dit is toch andere koek, dit is the real deal. Solliciteren bij een echte organisatie, HALLELUJAH, alleen al de gedachte maakte me gek. En bang. En zenuwachtig.

Achteraf viel het mee. Gelukkig was ik minder zenuwachtig dan ik gedacht had. De treinreis erheen was het ergst. Elke meter die de trein maakte, was een meter dichterbij de betreffende organisatie. Elke minuut die verstreek was een minuut dichter bij het sollicitatiegesprek. Waarom ben ik eigenlijk zenuwachtig? Dat vroeg ik me af. Normaal gesproken ben ik zo’n nuchter persoon, ik stress niet zo snel. Nu was het anders. Ik vroeg me 100 dingen af. Heb ik wel de juiste kleding aan? Zit mijn haar wel goed? Wat zullen ze van me vinden? Wat als ik geen antwoord weet op de vragen die ze stellen? Maar vooral: Wat als ze iets van me denken? Ja, dat was mijn hoofdvraag. Het antwoord is logisch. Natuurlijk denken ze iets van me. Daar gaat heel dat gesprek over. Ik word beoordeeld. Deze mensen willen namelijk een indruk van me. Een indruk waarop ik dan later weer word afgekeurd. Of juist niet. Het gaat over mij, en dat maakt het zo eng. Toen kwam de nuchtere ik weer naar boven. Het is maar een gesprek Bianca, maak je niet druk. Ze eten je vast niet op…

Nou, ik ben dus inderdaad niet opgegeten, gelukkig. Het gesprek viel reuze mee. Het was minder eng dan ik dacht. Nu denk ik, waar maakte ik me zo druk om? Die klamme handen zijn voor niets geweest. 

Hoewel ik steeds roep dat we niet zo snel moeten oordelen, keur ik het in dit geval wel goed. Soms hoort het er nu eenmaal bij, ook al is het niet leuk. Ik heb vandaag in ieder geval mijn best gedaan. Meer dan dat kon ik niet doen!