Online. Een steeds vaker voorkomend woord in ons
woordenboek. Online zijn hoort bij het tijdperk waarin we leven. In de
wachtrij, in de trein, thuis, in de sportschool, ga zo maar door. Ook nu je
mijn post aan het lezen bent, ben je weer online. Via alle mogelijke netwerken
willen we laten zien dat we er zijn. Nee, dit is niet iets van de ‘jeugd van
tegenwoordig’, dit is iets van de tijd van tegenwoordig. Wat mij betreft is
daar niks mis mee. Het hoort er nu eenmaal bij. Wat ik me wel afvraag is het
volgende. Zijn we op al die online netwerken wel wie we echt zijn? Nee, volgens
mij niet. Kijk maar eens op bijvoorbeeld Facebook. De meeste mensen plaatsen
alleen maar positieve berichten. Hoe leuk het was op stap bijvoorbeeld, of hoe
geweldig de vakantie is geweest. We doen net alsof ons leven een groot feest
is. Zo gaat het ook met foto’s. We
plaatsen alleen de foto’s die we zelf mooi vinden. De foto’s waar we goed op
staan.
Online laten we de mooiste kant van onszelf en van ons leven
zien. Dat doen we allemaal. En eigenlijk geef ik ons groot gelijk. Want niemand
zit toch te wachten op mokkende mensen en zielige zever verhalen? We kunnen dus
wel concluderen dat we online niet zijn wie we echt zijn. Online zijn we alleen
het mooie en leuke gedeelte van onszelf.
Hier is niks ergs aan hoor, tenminste, als je het mij
vraagt. Het hoort nu eenmaal bij deze tijd dat we met iedereen willen delen hoe
leuk ons leven is. Maar wanneer jij een keer een oersaai bankhang-weekend hebt
gehad, terwijl Facebook je vertelt dat de rest van de wereld naar 402832
feestjes is geweest, onthoud dan 1 ding: het ligt niet aan jou! Het leven is
echt niet altijd rozengeur en maneschijn. Bij niemand. En dat bankhang-weekend
was natuurlijk eenmalig, volgende week staat er weer een hoop plezier en
blijheid op de agenda! Want na regen… komt zonneschijn J
Geen opmerkingen:
Een reactie posten