Goodbye!

Het is zover, dit is mijn 40^e post. Dat betekent dat het doel behaald is. Wauw, nu ben ik toch best trots op mezelf. Het is me gelukt om 40 berichten te plaatsen binnen een best korte tijd. 40 berichten vol met mijn mening over identiteit en imago, en alles daarom heen. Ik hoop dat ik jullie niet verveeld heb. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen wat ik schreef.

Toen ik begon met bloggen, was ik bang. Bang voor jullie mening. Wat als jullie vinden dat ik niet goed schrijf? Wat als jullie mijn berichten saai vinden? Wat als, wat als. Wat als deze blog mijn imago aantast? Nu denk ik zo niet meer. Ik ben niet meer bang. Ik vond het hartstikke leuk om te dit te doen. Als deze blog mijn imago heeft aangetast, dan hoop ik op een positieve manier. En als dat niet zo is, dan is dat maar zo. Het was leuk om te doen, en daar gaat het om.

Anyway, ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn berichten. Ik vond het in ieder geval leuk om voor jullie te schrijven. Daarom wil ik jullie bij deze bedanken voor het lezen van mijn blog over identiteit en imago. Wie weet begin ik ooit nog eens een andere blog, wie weet… 

Door het leven zonder identiteit

Een van mijn eerste posts ging over identiteitsbewijzen. Ik was namelijk van mening dat zo’n kaartje eigenlijk helemaal nergens op slaat. Dat zo’n kaartje helemaal niks over je zegt. Die mening is niet veranderd hoor, zo snel verander ik niet van mening. Het enige probleem is… ik heb geen identiteit meer. Of beter gezegd, ik heb geen identiteitsbewijs meer. Nee, ik ben ‘m met mijn stomme kop verloren in Deurne tijdens mijn feestweekend.

Dat zou mij natuurlijk niks uit moeten maken, aangezien ik vind dat er niks belangrijks op zo’n kaartje staat. Maar ja, het feit dat ik over een maand op vakantie ga en nu geen identiteitsbewijs heb is toch minder prettig. Natuurlijk kun je makkelijk een nieuwe aanvragen, dat duurt echt geen maand. Het is alleen… stiekem hoop ik dat ie nog gevonden wordt, mijn identiteit. Ik bedoel, ik ben ook maar een studentje en heb weinig zin om mijn zuurverdiende geld uit te geven aan een kaartje waar toch niks belangrijks op staat. Ook al is dit mijn mening over dat kaartje, ik hoop dat er een Deurne iemand rondloopt die mijn identiteitsbewijs wel belangrijk vindt, en hem netjes afgeeft bij het gemeentehuis.

Ik denk dat ik kan hopen wat ik wil. Ik denk dat ik binnenkort in het gemeentehuis zit om opnieuw te vertellen wie ik ben, zodat zij mijn ‘identiteit’ kunnen vaststellen. Goed, ik hoop maar op het beste. De komende weken ga ik in ieder geval door het leven zonder identiteit. Als ik er zo over nadenk, klinkt dat toch wel een beetje kaal. 

Be that type

Een beetje in het thema van mijn vorige post, een leuke quote. Naar mijn mening helemaal waar!

Niet 'mijn soort mensen'

Het weekend is alweer twee dagen voorbij. Toch ben ik nu pas bijgekomen. Hoe dat komt? Omdat ik vanaf donderdag tot en met  zondag non-stop gefeest heb. Die donderdag, het begin van mijn feestweekend, daar wil ik het met jullie over hebben. Met vriendinnen ging ik stappen in Eindhoven. Ik ging met drie vriendinnen, om te vieren dat ze alle drie afgestudeerd zijn. En ik? Mijn vakantie was begonnen, en dat was ook wel een feestje waard vond ik.

De afgelopen jaren ben ik nogal vaak op stap geweest in Eindhoven, waardoor het een beetje saai begint te worden. Daarom besloten we donderdag om een keer niet naar onze vaste kroegen te gaan. Nee, we gingen eens wat nieuws uitproberen. Zo kwamen we uiteindelijk in een voor ons vreemde kroeg. Serieus, ik wist niet eens dat deze kroeg bestond. Maar goed, het was er best gezellig. De kroeg zag er leuk uit, de sfeer was goed en de muziek ook. Je hoort het al, ik was weer eens aan het oordelen. Dat is nu eenmaal iets wat we iedere dag doen, vooral wanneer we iets nieuws zien.

Ik concludeerde dat het een leuke, gezellige kroeg was. Er was alleen één minpuntje: de mensen. Jezus, wat een types. Ze waren hartstikke aardig hoor, begrijp me niet verkeerd. Iedereen was in pak of in polo. Wauw, ik voelde me bijna een zwerver vergeleken met hen. WAT EEN KAKKERS. Ik vertelde dit tegen een vriendin (die er hetzelfde over dacht) en ze begon te lachen. Ik blog over identiteit en imago, over dat we niet zo snel moeten oordelen. En wat doe ik? Oordelen. Trek een pak aan, of een polo, en je hebt het imago van een kakker. Lekker makkelijk.

Maar goed, tussen deze mensen, die ik uitmaakte voor kakkers, heb ik een hartstikke leuke avond gehad. En hoewel ik het een leuke kroeg vond, en een leuke avond heb gehad, voelde ik me er toch niet helemaal thuis. Daarom ga ik de volgende keer toch liever naar een kroeg waar ‘mijn soort mensen’ komen. Wat dat voor soort mensen zijn, dat weet ik zelf ook niet precies. Maar mijn zoektocht gaat verder. Op naar de volgende kroeg, op naar een volgend oordeel. 

Bieber Fever

Een paar dagen geleden maakte ik een filmpje over de imago verandering van Miley Cyrus. Vandaag wil ik het hebben over een andere ster wiens imago de afgelopen tijd flink is veranderd. Deze keer heb ik geen filmpje gemaakt voor jullie, helaas. Aan de titel is waarschijnlijk wel af te lezen over wie ik het wel hebben. Juist, Justin Bieber.

Een paar jaar geleden werd deze jongeman, of beter gezegd dit kind, bekend met zijn muziek. Zijn liedjes waren schattig, hij was schattig en zijn kapsel werd razend populair. Overal zag je jongens lopen met het ‘Justin Bieber kapsel’. De jongen werd een waar tieneridool. Of hij nog steeds dat tieneridool is dat hij ooit geweest is, weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet, is dat de meeste mensen niet meer zo gecharmeerd zijn van Justin Bieber als een aantal jaar geleden. Maar hoe komt dat?

Het komt door zijn gedrag. Straatracen terwijl je bezopen bent, drugs gebruiken, een aap over de grens proberen te smokkelen en ga zo maar door. Het lijkt wel alsof mensen denken dat ze alles maar mogen en kunnen doen als ze eenmaal beroemd zijn en veel geld hebben. Deze week hoorde ik op de radio dat hij voor een relatiebreuk gezorgd heeft. Het zal ook eens een keer rustig zijn rondom de zanger. Al deze incidenten hebben ervoor gezorgd dat meneer Bieber niet meer zo geliefd is als hij ooit was. Nee, het is over met de pret. En hoe komt dat? Als je het aan mij vraagt, ligt het aan hem zelf.

Er wordt wel eens gesproken over de Bieber Fever. Dat zijn mensen die helemaal gek zijn van Justin Bieber. Volgens mij heeft Justin himself nu last van deze fever. En het heeft zijn imago niets goeds gebracht, helaas. Tot slot wil ik hieronder nog twee foto’s van Justin met jullie delen. Twee foto’s die zijn verandering een beetje weergeven.  

Six Word Story

Oordelen. Altijd en overal. Zo makkelijk.

Nederland, oh Nederland: part 2

Over een paar uur is het weer zover. Nederland mag weer voetballen. Na vrijdag hebben we laten zien dat we dat wel degelijk kunnen. De voorspelling die ik vrijdag deed is niet helemaal uitgekomen, nee, het is alleen maar beter! Het is wel duidelijk dat het Nederlands Elftal haar imago heeft opgekrikt. Met name natuurlijk door de goals van Robben en van Persie. Niet alleen het Nederlands Elftal in het algemeen is een imago-verandering ondergaan. Ook van Persie zijn imago is veranderd sinds die ene geweldige goal. Van Persie is niet langer van Persie, nee, hij is the Flying Dutchman.

Ik mag dan misschien geen verstand van voetbal hebben, maar 1 ding kan ik wel zeggen. Het Nederlands Elftal heeft afgelopen vrijdag echt IEDEREEN versteld doen staan. Nouja, iedereen… Australië schijnt niet zo onder de indruk te zijn. Ze zijn niet bang voor ons. Zullen ze daar na vanavond nog hetzelfde over denken? Ik ben benieuwd!

Dat Robben, van Persie en de rest wel een balletje kunnen hooghouden weten we nu wel. Kunnen zij ook het imago van het Nederlands Elftal hooghouden? Over een paar uur weten we het… 

60 Second Movie

Bij deze mijn 60 second movie, over de imago-verandering van Miley Cyrus. Wees niet te kritisch op de kwaliteit van het beeld en mijn filmkunsten, ik doe ten slotte geen filmacademie ;)

Happiness

Nederland, oh Nederland

Vandaag is DE dag. De dag dat Nederland moet laten zien wat ze kunnen. Vanavond voetbalt Nederland tegen Spanje. Ja hoor, de allereerste wedstrijd die Nederland speelt in het WK, en dan uitgerekend tegen het land waarvan ze 4 jaar geleden de finale verloren. Kan het nog spannender?! Zelfs ik, als niet-voetbal-kenner vind dit spannend. Zelfs ik zit vanavond aan de buis gekluisterd. Ja jongens, met het WK of EK voetbal ben ik ineens wel een voetbal fan. Want natuuuuuurlijk sta ik achter Oranje!

Nu heb ik de afgelopen weken niets anders dan negatiefs gehoord over het Nederlands elftal. Ik heb natuurlijk geen enkele oefenwedstrijd gezien, maar het Nederlands elftal schijnt niet goed te zijn dit jaar. Het imago van het Nederlands elftal is niet bepaald positief. Er zijn er maar een paar die daar iets aan kunnen veranderen… Juist, onze voetballers zelf! Vanavond gaan ze dat doen. Ik voel het. Soms moet je vertrouwen op je gevoel, en niet op je verstand. In dit geval kan ik ook niet anders, ik heb namelijk geen verstand van voetbal. En dus vertrouw ik op mijn gevoel. Mijn gevoel zegt dat ze gaan knallen vanavond. Ze gaan winnen. Het wordt vanavond 2-1 voor Nederland. Ze gaan dat imago dat ze hebben eens even opkrikken. Jullie zullen allemaal versteld staan, wedden? Oh god, ik hoooop maar dat mijn gevoel het goed heeft dit keer!

Ik ga er weer snel vandoor. Ik ga me namelijk mentaal voorbereiden in de vorm van een barbecue. Ik wens jullie vanavond allemaal veel plezier toe en hopelijk veel gejuich! 

How to have a lovely day

Hier ben ik het helemaal mee eens! Belangrijk is nummer 4: geef veel complimenten! Mensen gaan zich er beter door voelen, en jijzelf waarschijnlijk ook. Maar ook nummer 7: Kijk en luister! Heb niet meteen een beeld, trek niet meteen een conclusie maar kijk verder. Luister naar wat iemand te vertellen heeft, wie iemand echt is. Oordelen kan altijd nog.

I wish you a lovely day, all of you!!

Diepzinnig op donderdag

Vrienden. Ze maken of breken je. Deze zin schoot me ineens te binnen. Niet omdat ik gemene vrienden heb, integendeel zelfs. Ik heb deze zin gewoon ooit gehoord en moest er aan denken. De zin klopt niet, vind ik. Vrienden kunnen je breken, dat wel. Alhoewel je je dan moet afvragen of het wel echte vrienden waren. Maar kunnen vrienden je ook maken? Ben je niet gewoon wie je bent? Of ben je deels wie je bent, en wordt je deels ‘gemaakt’ door vrienden en familie? Ik weet het niet. Natuurlijk worden we beïnvloed door onze omgeving, maar zij kunnen niets doen aan onze karaktereigenschappen en persoonlijkheid, toch?

Bedrijven, bedrijven worden wel gemaakt door mensen. Mensen creëren de kenmerken van een bedrijf. Mensen creëren de identiteit van een bedrijf. Maar creëren mensen de identiteit van mensen? Natuurlijk hebben je ouders je op de wereld gebracht, dus hebben zij je gemaakt. Maar dat is niet wat ik bedoel natuurlijk. Creëren vrienden of familie je identiteit? Nee, ik denk het niet. Ze hebben er hooguit een positieve of negatieve invloed op. Maar uiteindelijk ben je toch wie je zelf bent. Dat denk ik. Denk je niet? Jezus, wat een diepzinnigheid op donderdag… 

Sollicitatie fever

Vandaag was zo’n dag waarvan ik al heel de week hoopte dat die voorbij zou zijn. Waarom? Nou, ik had een sollicitatiegesprek. Vanaf september ga ik namelijk een half jaartje stage lopen en ik ben nog druk op zoek naar een stage. Vanmorgen had ik mijn allereerste echte sollicitatiegesprek. Ofja, natuurlijk heb ik wel eens eerder gesolliciteerd, voor bijbaantjes. Maar dit is toch andere koek, dit is the real deal. Solliciteren bij een echte organisatie, HALLELUJAH, alleen al de gedachte maakte me gek. En bang. En zenuwachtig.

Achteraf viel het mee. Gelukkig was ik minder zenuwachtig dan ik gedacht had. De treinreis erheen was het ergst. Elke meter die de trein maakte, was een meter dichterbij de betreffende organisatie. Elke minuut die verstreek was een minuut dichter bij het sollicitatiegesprek. Waarom ben ik eigenlijk zenuwachtig? Dat vroeg ik me af. Normaal gesproken ben ik zo’n nuchter persoon, ik stress niet zo snel. Nu was het anders. Ik vroeg me 100 dingen af. Heb ik wel de juiste kleding aan? Zit mijn haar wel goed? Wat zullen ze van me vinden? Wat als ik geen antwoord weet op de vragen die ze stellen? Maar vooral: Wat als ze iets van me denken? Ja, dat was mijn hoofdvraag. Het antwoord is logisch. Natuurlijk denken ze iets van me. Daar gaat heel dat gesprek over. Ik word beoordeeld. Deze mensen willen namelijk een indruk van me. Een indruk waarop ik dan later weer word afgekeurd. Of juist niet. Het gaat over mij, en dat maakt het zo eng. Toen kwam de nuchtere ik weer naar boven. Het is maar een gesprek Bianca, maak je niet druk. Ze eten je vast niet op…

Nou, ik ben dus inderdaad niet opgegeten, gelukkig. Het gesprek viel reuze mee. Het was minder eng dan ik dacht. Nu denk ik, waar maakte ik me zo druk om? Die klamme handen zijn voor niets geweest. 

Hoewel ik steeds roep dat we niet zo snel moeten oordelen, keur ik het in dit geval wel goed. Soms hoort het er nu eenmaal bij, ook al is het niet leuk. Ik heb vandaag in ieder geval mijn best gedaan. Meer dan dat kon ik niet doen! 

Be happy, be you

Moeder toch...

Imago’s ontstaan deels door oordelen. Simpele oordelen die niet altijd waar zijn, of oordelen die nergens op gebaseerd zijn. Natuurlijk zijn er meerdere dingen die bijdragen aan het creëren van een imago, maar daar wil ik het vandaag niet over hebben met jullie. Ik wil het hebben over die simpele oordelen die nergens op gebaseerd zijn en vooral helemaal nergens op slaan! Ik ken namelijk iemand die dat doet. Vandaag gaan jullie kennis maken met de oordelen van mijn moeder. Mijn (hele lieve) mama oordeelt namelijk zo makkelijk dat het bijna lachwekkend is. Hieronder een paar voorbeelden om jullie een beeld te geven. (Sorry mam, dit kan schadelijk zijn voor je imago)

Heb je een relatie met een man of vrouw die een aantal jaar ouder of jonger is dan jij zelf? (ga uit van 10 jaar of meer), dan heb je geen verstand. Aldus mijn moeder. Waarom je dan geen verstand hebt? Tja, dat weet ze niet. Dat doet er ook niet toe, je hebt gewoon geen verstand. Punt uit. Niet dat ze verder iets heeft tegen mensen die een relatie hebben met een behoorlijk leeftijdsverschil hoor, wees niet bang!

Nog een leuk voorbeeld. Heb je een tatoeage of wil je er een laten zetten? Groot of klein, maakt niet uit. Mensen met tattoos zijn sukkels. Ja maar mam, misschien zit er wel een mooi verhaal achter die tattoo, of vindt diegene het gewoon heel mooi. Dat maakt iedereen juist uniek, zeg ik dan. Dat mag dan zo zijn, je bent gewoon een sukkel. Geen discussie mogelijk.

Om maar even door te gaan over die tatoeages, laatst keken we een programma wat gepresenteerd werd door Johnny de Mol. Deze lieve man heeft ook een paar plaatjes op zijn lichaam staan. Mijn moeder zei toen: ‘Oh maar hij is volgens mij helemaal niet slecht.’ Tatoeages betekenen dus dat je een slecht persoon bent, crimineel ofzo.

Deze oordelen slaan natuurlijk nergens op, dat snappen we allemaal wel. Je moet verder kijken dan het eerste beeld dat je ziet of hebt. En over beeld gesproken, ik hoop niet dat jullie nu allemaal denken dat mijn moeder een gruwelijk mens is. Dat is niet zo. Mijn moeder is namelijk het liefste mens op aarde. Dat zeg ik niet omdat ze mijn moeder is en dit bericht waarschijnlijk ook leest. Nee, ik meen het echt. Dus bij deze, sorry voor dit bericht moedertje, oordeel maar lekker over iedereen als jij dat wil! I love you anyway!! 

Quote of the day

Om nog maar even door te gaan op het onderwerp van mijn vorige post, heb ik hier een leuke quote gevonden die daar prima bij past: 

Festastisch!

Het was me een weekendje wel. Ik heb het afgelopen weekend goed gefeest. Zo had ik zaterdagavond een mini-festival en zondag ben ik naar 7th Sunday geweest. Ook een festival, zoals de meeste van jullie waarschijnlijk wel weten. Over deze laatste wil ik het vandaag hebben. Een festival is namelijk the place to be om mensen te spotten. Het krioelt daar van de mensen.  

7th Sunday is een festival met meerdere muziekstijlen, waardoor er veel verschillende soorten mensen op af komen. Zoveel verschillende mensen, betekent natuurlijk ook heel veel verschillende identiteiten, aangezien iedereen uniek is. Wanneer je kijkt naar de kledingstijlen van deze mensen, kun je vaak al plaatsen naar welke ‘stage’ zij gaan. Een kledingstijl zegt zoveel over een persoon! Aan iemand kledingstijl en manier van doen kun je afleiden wat voor persoon het is. En dat is toch heerlijk om te doen? Gewoon mensen spotten, in het zonnetje. Ik kan me daar altijd prima mee vermaken, lekker kijken naar al die verschillende mensen. Maar omdat mensen spotten ook betekent dat je oordeelt, heb ik me afgelopen zondag op 7th Sunday natuurlijk vooral bezig gehouden met dansen. Heel veel dansen, in de zon. En het was festastisch!! 

Nederland, het land van..

Vandaag was niet bepaald mijn lucky day. Het begon vanmorgen, toen ik ineens zes muggenbulten ontdekte die er gisteren nog niet zaten. Ik ben vannacht dus lek gestoken. Dat betekende heel de dag krabben alsof ik vlooien had. De middag verliep verder wel voorspoedig, maar toen ik zojuist vanuit school naar de bushalte wilde lopen regende het. En niet zo’n beetje, nee het regende hard. Ik had slippers aan, geen jas en ook geen paraplu bij me. Ik wilde mijn trein halen dus zat er maar één ding op: lopen door de stromende regen. Helaas reed de bus voor mijn neus weg waardoor ik mijn trein miste. Ik ben vandaag dus geen geluksvogel. Nee, eerder een verzopen kat. Een lek gestoken, verzopen kat.

Normaal gesproken zou ik boos zijn geweest op Nederland. Boos omdat het weer eens regent. Want in Nederland regent het altijd, toch? Tenminste, dat is wat iedereen altijd zegt. In het kader van oordeel niet zo snel, dacht ik zo vandaag juist niet. Want eigenlijk valt het best mee met die regen. Ga eens na: hoe vaak fiets je droog naar school, het station of naar je werk? Juist, een stuk vaker dan wanneer je nat geregend op plaats van bestemming aan komt. Dat het altijd regent hier, is één van die dingen waar Nederland bekend om staat. Éen van die dingen die eigenlijk niet klopt. Het imago ‘kikkerland’ is dus eigenlijk niet terecht. 
Ons mooie landje staat niet alleen bekend als kikkerland, nee, er zijn nog andere dingen. Positief en negatief. Een aantal hiervan ga ik hieronder beschrijven, met mijn (positieve) visie erop. Gewoon om te laten zien dat Nederland eigenlijk best een fijn landje is. 

1. Nederland is het land van de kaas. Nederlanders staan bekend als kaaskoppen. Dit klinkt niet heel vriendelijk, vind ik. Maar ach, wat maakt het uit? Kaas is lekker! Stel je eens een leven zonder overheerlijke tosti’s voor? Nee, niet te doen!

2. Nederland heeft geen bergen, alleen een paar simpele heuvels. Nederland is (bijna helemaal) plat. Ja, dat klopt dan weer wel. Maar ach, dat scheelt een hoop moeite met fietsen!

3. Nederland staat bekend als het land met de vele molens. Waaronder windmolens. Dus eigenlijk zijn wij Nederlanders heel duurzaam. Ik zou zeggen: goed bezig Nederland!!

4. Nederland wordt gezien als het land van de klompen. Nederlanders zouden altijd op klompen lopen.. Nou, mij niet gezien hoor! Volgens mij is dit meer iets van vroeger. Die klompen zijn dus gewoon onzin.

Ik zei het toch? Nederland is een prima land! En hoewel ik nu zeiknat ben, blijf ik positief. Want na regen komt zonneschijn.

Wat ik duidelijk wil maken is het volgende. Oordelen doen we toch wel. Iedereen heeft zijn of haar kenmerken, en op basis daarvan oordelen we. Dit is natuurlijk niet altijd leuk. Helemaal niet meer oordelen is volgens mij onmogelijk, maar met een positieve draai wordt het toch een stukje minder erg! 

Het rijdende roddelblad

Het is alweer vrijdag. Dit betekent dat voor de meeste het weekend nu toch echt in aantocht is. Vandaag stappen velen de trein in zoals ik dat woensdag deed. Vrolijk, omdat het weekend begonnen is. Hierdoor dacht ik ineens weer aan mijn avontuur van afgelopen woensdag. In een trein kun je veel meemaken, dat is wel gebleken. Maar ook zonder echt iets mee te maken, kun je de spannendste avonturen ‘beleven’. Treinen zijn namelijk de perfecte plek om ongegeneerd levensverhalen van anderen af te luisteren. Echt, dit kan zo leuk zijn om te doen.

In de trein worden vaak hele dagen, weken, maanden en jaren besproken. Naast dit, wordt er ontzettend veel over anderen gepraat. Wanneer je de trein binnenloopt, is het net alsof je de Privé of de Story binnenloopt. Het is een levend roddelblad. Een roddelblad op wieltjes. Al is het natuurlijk niet leuk dat er zoveel geroddeld wordt, het is wel leuk om hiernaar te luisteren. Ik vind het vaak zelfs boeiender dan wat er op mijn telefoon gebeurt, en dat zegt wel wat in deze tijd.

De trein is dé plek waar een imago opgebouwd of gekrenkt kan worden. Het is de plek waar mensen hun oordeel over anderen met elkaar delen. De perfecte roddelplek. Schrijvers met een writersblock zouden een dagje moeten treinen. De sappige treinverhalen zorgen voor genoeg inspiratie om over te schrijven.

Helaas kunnen we hieruit wel weer concluderen hoe makkelijk we oordelen. Hoe makkelijk we een beeld creëren over iets of iemand. Eigenlijk zou het veel leuker zijn als de trein niet meer dat roddelblad zou zijn, maar een plek om nieuwe mensen te ontmoeten. Niet meer de plek waar we roddelende mensen afluisteren (al is dit wel heel leuk). Nee, de trein zou een plek moeten worden waar we onze medereizigers leren kennen. Een plek om nieuwe identiteiten te leren kennen. Vind je ook niet? 

Wees jezelf

Wat is ze toch slim hè, die Loesje!

Houd de dief!

Identitytheft, jullie hebben er vast allemaal wel eens van gehoord. Letterlijk betekent het: het stelen van iemands identiteit. Natuurlijk kun je een identiteit niet echt stelen, en daarom zou identiteitsfraude of identiteitsimitatie volgens sommige een betere bewoording zijn. Ik ben het hier niet mee eens. Identitytheft houdt namelijk in dat iemand zonder toestemming andermans persoonlijke gegevens, zoals naam, identificatienummer of creditcardnummer aanneemt. Dit wordt dan ook gedaan om fraude of andere misdrijven te plegen. Wanneer je in een winkel zonder toestemming iets meeneemt dan is dat diefstal. Daarom ben ik van mening dat dit toch ook echt diefstal is. Identiteitsdiefstal.

Wisten jullie dat identitytheft steeds meer voorkomt? Het internet en alle sociale media worden steeds belangrijker en groter, dus in dat opzicht is het niet gek. Maar waarom moet dit betekenen dat wij mensen dan ook steeds crimineler worden? Er zijn al zoveel criminelen, deze nemen al zoveel van ons af. Dus waarom dan ook nog onze identiteit?! Het is ook nooit genoeg..

Maar goed, mijn frustraties daar gelaten, ik hoop het zelf nooit mee te maken. En hoewel ik verder geen verstand heb van identitytheft, wil ik jullie er toch voor waarschuwen. Het komt steeds vaker voor en het kan ook jou gebeuren, ook al heb je al je gegevens nog zo goed beveiligd. Die criminele gekken zijn slimmer dan je denkt. Voor je het weet zijn er twee Jantjes of twee Pietjes. Dus be aware en houd de dief!! 

Wie ben ik?

Ik heb me vandaag laten testen. Ik weet wat jullie nu denken.. maar dat bedoel ik niet. Nee, ik heb mijn identiteit getest. Aangezien ik over identiteit en imago blog, besloot ik vandaag dat ik maar eens een identiteitstest moest doen. Ook al vind ik zulke tests grote onzin, ik wilde het toch eens proberen.

Voor deze test moest ik zo’n 25 vragen invullen. Het eerste gedeelte was gebaseerd op mijn opleiding en/of beroep. Het tweede gedeelte op mijn partner en/of (beste) vriend(in). Ik kon kiezen uit 5 antwoorden: klopt helemaal niet, klopt niet, klopt soms wel/klopt soms niet, klopt en klopt helemaal.

De uitslag van de test was opgesplitst in twee onderdelen. Het eerste onderdeel was mijn ‘maatschappelijke identiteitsgevoel’. Volgens dit onderdeel bleek ik een verkennende identiteit te hebben. Dit houdt in dat ik mijn opties nog aan het onderzoeken ben, en nog niet goed weet wat ik wil. Ik heb geen levensdoel. Op zich klopt dit wel. Ik heb inderdaad niet echt een levensdoel en ik weet ook niet wat ik wil. Ik zie wel hoe het leven loopt. Tot nu toe beviel de test me dus wel. Maar toen…

Het tweede onderdeel: mijn ‘relationele identiteitsgevoel’. Ik viel hierbij onder de categorie verwarde identiteit. Niet bepaald een compliment... Maar (in het kader van oordeel niet te snel) bedacht ik me dat ik beter eerst verder kon lezen voordat ik een oordeel zou vellen. Een verwarde identiteit bleek te betekenen dat ik niet veel echte vrienden heb maar wel veel oppervlakkige kennissen. En bedankt! Ook  voel ik me volgens deze test niet betrokken bij anderen. PARDON?!

Oké, nu ben ik boos. Hoe durft deze test dit te zeggen over mij? Deze test kent mij niet eens! Ik zou antwoord moeten krijgen op de vraag ‘Wie ben ik?’. Volgens mij heb ik eerder antwoord gekregen op de vraag ‘Wie ben ik niet?’ Nee echt, ik voel me zwaar beledigd. Ik doe nooit meer een test, nooit meer. In het vervolg speel ik liever mijn eigen spelletje ‘wie ben ik’.  Ik hoop van harte dat jullie dat ook doen, want van zo’n test word je ook niet vrolijker! 

De vrouw van

Het WK voetbal is in aantocht. Ja mensen, nog één week wachten en dan is het zover. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik er nog niet echt mee bezig ben. Hoe dat komt? Nou, waarschijnlijk omdat ik niets weet van voetbal. Maar dan ook letterlijk HE-LE-MAAL niets. Jullie kunnen het me ook niet kwalijk nemen, ik ben opgegroeid in een vrouwenhuis. Een moeder, 3 zusjes en ik. En natuurlijk mijn vader, als enige man. Je kunt wel zien wie er de baas zijn bij mij thuis... Zoals ik al zei, geen voetbal dus ;-)

Om het goed te maken zal ik dan toch maar gaan bloggen over voetbal. Nouja, een beetje dan. Al is het maar om alvast in de sfeer te komen. Maak je niet druk hoor, ik ga mijn mening over voetbal niet met jullie delen. Dat kan ook helemaal niet, aangezien ik het spel niet echt snap. Daarom hou ik het vandaag bij voetballers. Of beter gezegd, één voetballer. Een voetballer en zijn vrouw. Benieuwd wie? Just keep on reading!

Vandaag wil ik het hebben over Dirk Kuijt. Gewoon, om zijn vrouw even in de spotlights te zetten. Ik las namelijk gisteren dat de vrouw van Dirk Kuijt het zat is om bekend te staan als ‘’de vrouw van Dirk Kuijt’’. Ze heeft namelijk ook een eigen identiteit. Ik begrijp dit wel. Iedereen is geboren om een uniek persoon te zijn, met een eigen identiteit. Dan wil je ook benoemd worden bij je eigen naam, en geprezen worden om je eigen kwaliteiten. Want die maken je uniek, niet het feit dat je de vrouw van een voetballer bent.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de naam van deze vrouw niet wist, ik heb deze net opgezocht op het internet. Niet omdat ik haar zie als de vrouw van Dirk Kuijt. Nee, ik zie haar als Gertrude. Ik zie haar als de persoon die ze is. De reden dat ik haar naam niet wist lijkt me wel duidelijk. Voetbal interesseert mij niet zo veel, en ook voetballers en hun aanhang niet.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat iedereen uniek is! Ook wanneer je de man of vrouw bent van een bekend persoon, heb je nog steeds je eigen kwaliteiten, je EIGEN identiteit.  En wat voetbal betreft? Tijdens het WK ben ik ineens wel geïnteresseerd. Ik wens de man van Gertrude Kuijt dan ook veel succes daar in Brazilië! ;-) 

Doe eens normaal!

Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!

Nee, vandaag draaien we het om, want je moet vooral jezelf zijn. 

Doe maar gek, dan doe je al normaal genoeg! 

Een winkel vol verschil

Om nog maar even door te gaan over mijn vroeg begonnen weekend.. Ik besloot na school even snel de stad in te duiken. En hoewel ik me voorgenomen had om nooit meer de Primark binnen te lopen, deed ik het toch. Eigenlijk heb ik een hekel aan die winkel. Het is te groot, te rommelig, ik zie er nooit iets leuks, en als ik wat leuks zie dan past of staat het niet. Toch besloot ik vandaag een nieuwe poging te doen, al is het maar om mijn beeld van de Primark te verbeteren. Helaas, dat is niet gelukt. Zoals altijd was de winkel een puinhoop en kon ik niks vinden. Vanmiddag heb ik dan ook besloten dat ik nu echt nooit meer de Primark binnen loop. Ik kan jullie nu alvast vertellen dat ik me hier niet aan ga houden. Dit is namelijk al de zoveelste keer dat ik besluit nooit meer naar de Primark te gaan.

Dat terzijde, er was wel iets anders wat me op viel. Waarschijnlijk is het jullie ook wel opgevallen. Wat lopen er veel verschillende mensen rond in die winkel! Oké, niemand is hetzelfde en iedereen is dus verschillend, maar ik bedoel ECHT verschillend. Zoveel verschillende etniciteit, zoveel verschillende leeftijdscategorieën, zoveel verschillende welzijnsklassen. Kortom, zoveel verschillende identiteiten!

Primark staat bekend om haar goedkope prijzen. Daarom verwacht je toch een bepaald type mens in deze winkel. Deze mensen lopen er ook rond. Deze mensen, maar nog zoveel meer! Echt, je moet er eens gaan kijken. Het is een dierentuin vol mensen. En dat vind ik dan wel weer mooi. Een winkel die al deze identiteiten, al deze verschillen bij elkaar brengt. In dat opzicht is mijn beeld van de Primark dus wel verbeterd! 

Verloren Sint

Het is weer woensdag. Voor mij betekent dat weekend. Ja, ik weet het, het leven is goed. Met die gedachte stapte ik vanmiddag dan ook de trein in. Vrolijk als ik was, denkend aan een leuk weekend voor de boeg, nam ik plaats in een veel te oude, rammelende sprinter. Gelukkig hoef ik maar 10 minuten in de trein te zitten. Zoals ik zei, het leven is goed.

Tegenover mij namen twee meisjes plaats. De plek naast me was nog vrij. Tevreden zette ik mijn tas naast me neer. De trein vertrok binnen een minuut en ik verwachtte niet dat er nog iemand naast me kwam zitten. Precies op dat moment kwam er een meneer de coupé in gelopen. Het eerste wat ik dacht: is het al november? Sinterklaas is weer in town! Ja echt, deze meneer was oud, had een lange (vieze) grijs-witte baard en een soort jurk aan. Alleen zijn mijter ontbrak. Ik nam de man in me op en concludeerde dat hij er nogal onverzorgd en vies uitzag. Bijna zwerver achtig en zelfs een beetje eng. Ik kon niets anders doen dan hopen dat deze man niet naast me kwam zitten. Maar zoals we allemaal weten: wanneer je wilt dat iets gebeurt dan gebeurt het niet, en wanneer je niet wilt dat iets gebeurt? Juist, dan gebeurt het wel. Dus keek de tweelingbroer van onze goedheiligman me vriendelijk aan toen ik met tegenzin mijn tas weer op schoot nam. Ik zag de meisjes tegenover me lachen. Ik hoorde ze denken: liever zij dan ik!

Ook al ben ik van mening dat we minder snel moeten oordelen over mensen, dit keer ging het vanzelf. Deze man was zo opvallend, daar moet je wel meteen wat van denken. Ik weet het, het is slecht van me. Maar goed, mijn oordeel was niet geheel onterecht. De man in kwestie rook niet heel fris. Het liefst had ik een onzichtbare wasknijper op mijn neus gezet. Tot overmaat van ramp viel één van zijn grijs-witte baardharen op mijn tas (ieeek!). Terwijl ik zo onopvallend mogelijk de haar van mijn tas af schudde, pakte Sinterklaas zijn telefoon. Toen hij begon te bellen bleek hij een Engelsman te zijn. Dit tot mijn opluchting. Áls deze meneer gedachten zou kunnen lezen, wist ie in ieder geval niet hoe ik over hem dacht.

De trein stopte bij het station waar ik uit moest stappen. De langste 10 minuten van mijn leven waren voorbij, en ik wist niet hoe snel ik die trein uit moest komen. Terwijl ik uitcheckte moest ik lachen om mezelf. Steeds roep ik dat we niet zo snel moeten oordelen, en wat doe ik? Heel mijn treinreis bestaat uit een groot oordeel. Oké, deze man stonk, maar verder was hij waarschijnlijk heel aardig.  

Wat ik jullie duidelijk wil maken met mijn woensdagmiddag avontuur? Hoe makkelijk het is om te oordelen, alleen op basis van iemands uiterlijk. Maar vooral hoe moeilijk het is om het niet te doen.. 

Be you

Tip van de dag, en een hele simpele nog wel:

Stereotype

Stereotype: Een stereotype is een overdreven beeld van een groep mensen dat vaak niet (volledig) overeenkomt met de werkelijkheid. Het is vaak een vooroordeel of negatief denkbeeld en wordt vaak gebruikt als rechtvaardiging van bepaalde discriminerende acties.

Mijn conclusie? We oordelen weer eens te snel. We plaatsen mensen in hokjes. En tadaa, a new stereotype is born. Zo simpel is het! 

Online identity

Online. Een steeds vaker voorkomend woord in ons woordenboek. Online zijn hoort bij het tijdperk waarin we leven. In de wachtrij, in de trein, thuis, in de sportschool, ga zo maar door. Ook nu je mijn post aan het lezen bent, ben je weer online. Via alle mogelijke netwerken willen we laten zien dat we er zijn. Nee, dit is niet iets van de ‘jeugd van tegenwoordig’, dit is iets van de tijd van tegenwoordig. Wat mij betreft is daar niks mis mee. Het hoort er nu eenmaal bij. Wat ik me wel afvraag is het volgende. Zijn we op al die online netwerken wel wie we echt zijn? Nee, volgens mij niet. Kijk maar eens op bijvoorbeeld Facebook. De meeste mensen plaatsen alleen maar positieve berichten. Hoe leuk het was op stap bijvoorbeeld, of hoe geweldig de vakantie is geweest. We doen net alsof ons leven een groot feest is.  Zo gaat het ook met foto’s. We plaatsen alleen de foto’s die we zelf mooi vinden. De foto’s waar we goed op staan.

Online laten we de mooiste kant van onszelf en van ons leven zien. Dat doen we allemaal. En eigenlijk geef ik ons groot gelijk. Want niemand zit toch te wachten op mokkende mensen en zielige zever verhalen? We kunnen dus wel concluderen dat we online niet zijn wie we echt zijn. Online zijn we alleen het mooie en leuke gedeelte van onszelf.

Hier is niks ergs aan hoor, tenminste, als je het mij vraagt. Het hoort nu eenmaal bij deze tijd dat we met iedereen willen delen hoe leuk ons leven is. Maar wanneer jij een keer een oersaai bankhang-weekend hebt gehad, terwijl Facebook je vertelt dat de rest van de wereld naar 402832 feestjes is geweest, onthoud dan 1 ding: het ligt niet aan jou! Het leven is echt niet altijd rozengeur en maneschijn. Bij niemand. En dat bankhang-weekend was natuurlijk eenmalig, volgende week staat er weer een hoop plezier en blijheid op de agenda! Want na regen… komt zonneschijn J  

No stress

Shine baby, shine!

We leven in een tijdperk waarin iedereen steeds meer wil. We willen de beste telefoon, de grootste tv, de snelste auto. Tegenwoordig is 10 paar schoenen niet meer genoeg. Nee, al konden we 26 inloopkasten vullen met kleding en schoenen, het mag altijd meer. Wat zeg ik? Het MOET altijd meer. Na deze opsomming denk ik dat we onszelf het beste kunnen omschrijven als hebberig. Maar waarom zijn we zo hebberig?

De wereld om ons heen wordt steeds moderner, steeds luxer. En wij moeten hieraan mee doen. Want als we dit niet doen, dan lopen we achter. Dan horen we er niet bij. Dus moeten we met de tijd mee gaan, zodat de wereld om ons heen ziet hoe modern we zijn.

Met al die materiele onzin zorgen we ervoor dat we een bepaalde uitstraling hebben. We willen laten zien wie we zijn. Of beter gezegd: we willen laten zien wie we willen zijn. We willen anderen een positief beeld geven van onszelf. Natuurlijk kunnen we nooit voor 100% bepalen hoe anderen over ons denken, maar als wij met behulp van een paar leuke spulletjes ons steentje kunnen bijdragen aan een positief imago, waarom niet?  

Waarom niet vraag ik? Ik kan beter vragen: waarom wel?! Wat maakt het uit wat anderen van ons vinden, zolang we zelf maar happy zijn. Toch?! Ja, en dat is dus makkelijker gezegd dan gedaan. Want in een wereld waarin iedereen maar al te graag zijn of haar mening geeft, is het moeilijk om je hier niets van aan te trekken. Als ik nou morgen zin heb om in een vuilniszak gekleed te gaan, waarom doe ik dat dan niet? Omdat men dan een ander beeld krijgt van mij. Omdat er dan gepraat wordt over mij in negatieve zin. Maar zal ik eens wat zeggen? Al trek je je mooiste kleren aan, en loop je met de nieuwste gadgets over straat, roddelen doen ze toch wel. Roddelen doen we namelijk allemaal, bewust of onbewust. Daar kunnen we niets aan veranderen, helaas.

Dus ik zeg: laat die moderne tijd links liggen. Doe lekker waar jij zin in hebt en laat zien wie je echt bent. Ik weet het, dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar echt, koop wat jij leuk vindt, draag wat jij mooi vindt. Doe alles waar vooral JIJ happy van wordt. En shine baby, shine!